Otwarty krajobraz mazowieckiej wsi, rozległe szerokie pola sięgające po horyzont oraz charakterystyczne aleje wierzbowe są niezwykłym  tłem dla tego projektu. Idea Domu oparta jest na metaforze zadaszenia, jako schronienia. Natomiast ściany stanowią podpory, nie odgrodzenia.  Podłużny plan budynku koresponduje z kubaturą sąsiedniej zabudowy zagrodowej. Proporcje bryły idealnie wpisują się w otoczenie. Jego linearna forma wtapia się w odległą linię horyzontu. Niemal całkowicie otwarty na południe, od północy ograniczony jest masywną ścianą , w której wycięte są jedynie wąskie szczeliny kadrujące widoki na rozciągający się po horyzont, wiejski krajobraz. Strukturę domu ukształtował podział na różnego rodzaju strefy, w ramach założonych modułów. Wzdłuż poziomej linii budynku daje się rozróżnić strefę dzienną i nocną. Wyodrębniliśmy także podział na „ trzy domy” – każdy przeznaczony dla innego pokolenia rodziny. Istotnym pomysłem była także aranżacja przenikających się stref domu i ogrodu, poprzez wcinające się we wnętrza kubatury tarasy. Dla jego mieszkańców dom stanowi przestrzeń spotkań, jednocześnie dając możliwości odseparowania i niezależności. W nienachalnych wnętrzach skupia w sobie istotę domowego ogniska. Jednocześnie jest w ciągłym dialogu z otaczającą naturą.